moje wiadro z lodem

Komu (nie) zależy na wielokulturowej Warszawie?

W niedzielę odbyło się największe święto różnorodności kultur obecnych w Warszawie, organizowane co roku w ostatnią niedzielę sierpnia wielkim wysiłkiem zespołu redakcji portalu Kontynent Warszawa. W ramach wydarzenia miałem przyjemność poprowadzić debatę pt. "Komu (nie) zależy na wielokulturowej Warszawie?" do której zaprosiłem: Darynę Popil - dziennikarkę zajmującą się kulturą i współpracowniczkę organizacji zajmujących się tematyką migracji, Stephane Wlodarczyka - promotora muzyki fancuskojęzycznej w Polsce i Vladimira Guzmana - wolontariusza i felietonistę portalu Kontynent Warszawa.

Przyczyną do zainicjowania debaty jest nasze poczucie, że kwestie imigracji, obecności cudzoziemców, działań organizacji działających w obszarze dialogu międzykulturowego znajdują się gdzieś na szarym końcu priorytetów władz. A przecież zarówno fakt że Polacy i Polki to coraz częściej osoby o bardzo różnym pochodzeniu jak i nieubłagana demografia każą myśleć o korzyściach i wyzwaniach jakie niosą za sobą migracje.

protestuję

W środę 13 sierpnia o godz. 12.00 przed budynkiem Prokuratury Rejonowej w Żywcu, aktywistki i aktywiści z kilkunastu miast (w tym ja) wyrażą swój sprzeciw wobec kolejnym decyzjom o umarzaniu przestępstw motywowanych nienawiścią zgłaszanych przez Fundację Klamra.

Pikieta jest odpowiedzią na informacje opublikowane m.in. w mediach („Gdy Cię przesłuchują, powiedz że się bardzo boisz”, Gazeta Wyborcza, 11.08.2014) oraz „Liście Otwartym” podpisanym przez Stowarzyszenie Otwarta Rzeczpospolita i Fundację Klamra dotyczące umorzenia siedmiu postępowań z powodu braku dopatrzenia się znamion czynów zabronionych.

Chodzi m.in. o zgłoszenie umieszczenia zdjęcia zawierającego wizerunek prywatnych osób oraz adresu Prezesa Fundacji Klamra Dariusza Paczkowskiego na stronie wymieniającej „zdrajców rasy”, zgłaszania wydarzeń o charakterze politycznym na których obecne były symbole rasistowskie czy też nawoływanie do nienawiści.

Jako osoby działające przeciwko mowie nienawiści wyrażamy zaniepokojenie brakiem odpowiedniej reakcji władz państwowych. Godzi to w poczucie bezpieczeństwa nie tylko osób bezpośrednio narażonych na groźby czy dyskryminację, ale poprzez nieme przyzwolenie – całego społeczeństwa.